Wednesday, November 25, 2020

সংকটজনক খেল - অন্তৰগংগা


মই কিছু বছৰ আগৰ, অন্তৰগংগা নামৰ ঠাইত হোৱা মোৰ Adventure sports ৰ অভিজ্ঞতাৰ ওপৰত লিখিব ওলাইছো।
আনবছৰৰ দৰে এইবাৰো অফিচৰ পৰা outing যোৱাৰ সিদ্ধান্ত কৰিলে। কলৈ যোৱা হ'ব তাক ঠিক কৰিবলৈ সকলোৰে মতামত লোৱা হ'ল। আমি ইতিমধ্যে বহুত trekking কৰিলো, আকৈ যাবলৈ কাৰো মন নাই। অলপ বিচাৰ খোচাৰ কৰি সকলোৱে adventure sports কৰিবলৈ মন কৰিলে, ইয়াত parasailing, rock climbing, cave exploration থাকিব।

নিৰ্দিষ্ট দিনত আমি অন্তৰগংগা (কোলাৰত, বাংগালোৰৰ পৰা ৭০ কিমি) নামৰ ঠাই এখনলৈ ওলালো।
প্ৰথমতে parasailing আৰম্ভ হ'ল। এজন এজনকৈ মানুহে কৰিব লাগে। মানুহজনৰ গাত পেৰাচুট্ পিন্ধাই দিয়া হয়, কঁকালত দীঘল ৰছী বান্ধি দিয়ে, ৰছীৰ আনমূৰতো এখন গাড়ীৰ পিচফালে বান্ধি দিয়ে। গাড়ীখন লাহে লাহে চলাই দিয়ে, মানুহজন তাৰ লগে লগে খোজকাঢ়ি গৈ থাকে, অলপ পিচত বতাহত পেৰাচুট্ খোল খাই যাই আৰু মানুহজন ওপৰলৈ উঠি যায়, গাড়ীখন অলপ speed অত চলাই নিয়ে যাতে মানুহজন বহুত ওপৰলৈ উঠি যাব পাৰে।

এজন এজনকৈ গৈ কৰি আহিল। মোৰ আগৰজনৰ পাল পৰিল, তেতিয়া আকৈ বেচি বতাহ নাই, পেৰাচুট্ নোখোলেহে নোখোলে। ৰছী বান্ধি গাড়ীৰ পিচে পিচে গৈ থাকোতে মানুহজন উজতি খাই পৰিল আৰু গাড়ীয়ে চোঁচৰাই কিছু দুৰ টানি নিলে, বেচেৰাৰ হাত ভৰিৰ ছাল চিগি গ'ল।

মোৰ পাল পৰাত মই গলো, মনে মনে অলপ ভয় লাগিল, গাড়ীয়ে চোঁচৰাই নিনিয়েতো ? তথাপি বাহিৰত প্ৰকাশ নকৰিলো, confidence দেখুৱাই গলো, dress পিন্ধি সাজু হ'লো ।


মই সাজু হৈছো, মনত অলপ আশংকা ।

যি কি নহওক, অলপ গাড়ীৰ পিচে পিচে দৌৰাৰ পিচত মই বিশেষ একো অসুবিধা নোহোৱাকে বতাহত বহু ওপৰলৈ উঠিলো।

লাহে লাহে ওপৰলৈ উঠিব ধৰিছো।

পিচে উপৰত উঠাৰ পিচত বহুত ভয় লাগে, পেৰাচুট্ টো কান্ধত আৰু কঁকালত ফিটাৰে লগোৱা থাকে, ওপৰত উঠি যোৱাৰ পিচত বতাহত ভৰিদুখন বহুত লৰিব ধৰে। এনেকুৱা লাগে যেন এইমাত্ৰ ওলটি পেৰাচুট্ ৰ পৰা সৰকি পৰিম। মই যিমান পাৰো সিমান লৰচৰ নকৰাকে থাকিলো। ওপৰৰ পৰা তলৰ দৃশ্য চাই ভাল লাগিল, গাড়ীখন পৰুৱাৰ দৰে দেখি, মানুহবোৰ ভালদৰে ধৰিব নোৱাৰিলো যদিও সিহতৰ চিঞৰ বাখৰ কাণত পৰিল।। অলপ সময়ৰ পিচত তললৈ নামি অহাৰ পিচতহে সকাহ পালো।

এয়া মই আকাশত উৰিলো।

Rock climbing অত এটা ডাঙৰ ওখ শিলৰ ওপৰৰ পৰা তললৈ নামি আহিব লাগে, কঁকালত ৰছী লগোৱা থাকে যাতে পিছলি গলেও তলত বাগৰি নপৰে। মোৰ এইটো কৰোতেহে বহুত ভয় লাগিল, হাত ভৰি কঁপিব ধৰিলে। যি কি নহওক কিবাকে চুচৰি বাগৰি নামি আহিহে যেন শান্তি পালো।


দেখাত সহজ যেন লাগিলেও কিন্তু ভয় লাগে।

Cave exploration আটাইকে সহজ, বিশেষ বেছি কষ্ট নাই, মাত্ৰ আৰম্ভণিতে অলপ পাহাৰ বগাব লাগে। গুহাত সোমোৱা ঠাইখিনি ঠেক, অলপ কষ্ট হয়।


গুহাৰ প্ৰবেশদ্বাৰ ঠেক।

তেনেদৰে গুহাৰ পৰা ওলাওতেওঁ অলপ অসুবিধা।

অৱশেষত পাহাৰৰ মাজে মাজে trekking কৰি গৈ অন্তৰগংগা মন্দিৰ পালোগৈ।


অন্তৰগংগা মন্দিৰ

এনেদৰে এটা ভাল লগা দিনৰ পৰিসমাপ্তি ঘটিল।

Saturday, November 7, 2020

অৱসৰ: আৰ্থিক দিশ


ৰাতিপুৱা শুই উঠি আইনাত নিজকে চালো - কঁপালত wrinkle, চুলিও পকিল; আৰু কেইবছৰমান পিছত চাকৰিৰ পৰা অৱসৰ (retire) হ'বৰ হ'ল। অৱসৰৰ কথা ভাবি মনত কিবা কিবি চিন্তা আহিল। অৱসৰৰ পিচত, সাচি থোৱা ধনেৰে বাকিথকা জীৱনৰ দিনবোৰ ভালদৰে কটাব পাৰিমনে ?

আমাৰ আগৰ প্ৰজন্ম বিলাকত অৱসৰক লৈ বিশেষ চিন্তা কৰা দেখা নাছিলো, হয়তো তাৰ কাৰণ আছিল
১) বেছিভাগ চাকৰিতে pension ৰ ব্যৱস্থা আছিল
২) অৱসৰৰ পিচত নিজৰ ল'ৰাৰ লগত থাকি চলিব পৰাৰ আশা আছিল (সেইকাৰণেই হয়তো মানুহে ল'ৰা হোৱাৰ ওপৰত ইমান গুৰুত্ত দিছিল)।
কিন্ত আজিকালি তেনে হয়তো নহয়। বেচি সংখ্যক চাকৰিতে pension ৰ ব্যৱস্থা নাই। বহুত কাৰণত মানুহে অৱসৰৰ পিচত নিজৰ ল'ৰা ছোৱালীৰ লগত থাকিব নোখোজে বা নোৱাৰে। গতিকে অৱসৰৰ পিচত চলিব পৰাকে ধন গোটাই ৰাখিলে বহুত সহায়ক হয়, অলপ কম চিন্তা মুক্ত জীৱন কটোৱাৰ আশা কৰিব পাৰি ।

আমি সকলোৱে জানো যে ভবিষ্যতৰ বাবে আমি ধন সাচিব লাগে, কিন্তু কিমান ? কিমান ধন হ'লে আমাৰ অৱসৰৰ পিচৰ সময়খিনিৰ ভালদৰে চলি যাব? ইয়াৰ ধাৰণা কৰা অলপ অসুবিধা।

মই মোৰ নিজৰ কাৰণে জানিবলৈ ইফালে সিফালে অলপ কিবা এটা চেষ্টা কৰিছিলো, তাকেই ইয়াত উল্লেখ কৰিছো।

অৱসৰৰ পিচত আৱশ্যক হবলগা ধনৰ পৰিমান জানিবলৈ প্ৰথমতে আমাৰ বৰ্তমান সময়ৰ মাহিলি খৰচ জানিব লাগিব। আমাক বৰ্তমান এমাহত কিমান ধনৰ প্ৰয়োজন হয়, সকলো ধৰণৰ খৰচ মিলাই (grocery, gas, electric bill, vehicle petrol expense, phone and internet bill, medicine, soap, powder, cosmetics, eating out, transportation, clothing, entertainment etc), তাক লিখক। তাক ১২ ৰে পূৰণ কৰি তাৰ লগত বছৰত হ'ব লগা আন খৰচবোৰ (যেনে vehicle insurance, servicing cost, children school fees, yearly health check up, property tax, yearly home maintenance, কৰবাত ফুৰিব যোৱা আদি) যোগ কৰক। আমি এবছৰত হ'ব লগা খৰচৰ এটা মোটামোটি অনুমান পালো।

বিভিন্ন তথ্যৰ পৰা জানিব পৰা গৈছে যে অৱসৰৰ পিচত মানুহ মোটামোটি আৰু ২৫ বছৰমান জীয়াই থাকে (assumed average life expectancy is 85 years)। গতিকে, এই বছৰেকীয়া খৰছখিনিক ২৫ ৰে পূৰণ কৰিলেই আমাৰ অৱসৰৰ পিছত লগা ধনৰ পৰিমান জানিম, অৱশ্যে আমি মুদ্রাস্ফীতি (inflation) মনত ৰাখিব লাগিব।

উদাহৰণ হিচাবে, এজন মানুহৰ বৰ্তমান বয়স ৫০ বছৰ, তেখেত ৬০ বছৰত অৱসৰ ল'ব, তেখেতৰ অৱসৰৰ পিচত আৱশ্যক হ'ব হবলগা ধনৰ পৰিমান গনণা কৰিম।

মাহিলি খৰচ১৫,০০০
বছৰত হ'ব লগা আন খৰচ২০,০০০
বছৰেকীয়া খৰচ(১৫,০০০ x ১২) + ২০,০০০ = ২,০০,০০০
মুদ্রাস্ফীতি ধৰি মুঠ বছৰেকীয়া খৰচ
(মুদ্রাস্ফীতি ৬%, ১০ বছৰৰ বাবে)
৩,৫৮,১৭০
অৱসৰৰ পিচত আৱশ্যক হ'ব লগা ধনৰ পৰিমান৩,৫৮,১৭০ x ২৫
=৮৯,৫৪,২৩৮

৮৯,৫৪,২৩৮ টকা ??? সচাকে কি ইমান ধনৰ প্ৰয়োজন হ'ব ?
ইয়াৰ উত্তৰ এতিয়াই ঠিক দিব নোৱাৰি, বহুত কাৰণৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰিব; দেশৰ অৰ্থনীতি, মুদ্রাস্ফীতি, আমাৰ আয়ুস আদি।
হয়তো আমাৰ জীৱনৰ শেষ মূহু্ৰ্তত আমি ইয়াৰ সথিক উত্তৰ দিব পাৰিম।
কিন্তু যি নহওক, এইটো খাটাং যে যথেষ্ট ধনৰ প্ৰয়োজন হ'ব।

এনেদৰে অৱসৰৰ পিচত আৱশ্যক হ'ব লগা ধনৰ পৰিমান এটা পোৱাৰ পিচত, আমি ধন সঞ্চয় কৰাৰ পৰিকল্পনা কৰিব লাগে।
ইয়াৰ ওপৰত মোৰ অলপ অভিজ্ঞতা আছে, সেই বিষয়ে আন কেতিয়াবা লিখিম।


The views posted here are entirely mine and they are not necessarily correct. You are most welcome to differ to them. Please post your views as comment.

Monday, October 5, 2020

কটনত দুবছৰ


ক্লাচত সোমাই অহা ল'ৰাকেইজন দেখি হাঁহি উঠিল - মূৰত সৰু সৰু চুলি, কপালত ৰঙা সেন্দুৰেৰে কিবা লিখা আছে। ল'ৰাকেইজন ওচৰ চপাত দেখিলো মূৰত RKB লিখা আছে। মনে মনে হাঁহিলো, কাৰণ RKB (ৰজনীকান্ত বৰদলৈ / Cosmo) হোষ্টেলত ময়ো admission লৈছো, যদিও এতিয়ালৈ হোষ্টেল অহা নাই।

মই মালিগাওঁ ৰেলৱে হাইস্কুলৰ পৰা পাচ কৰি আহি HS science stream অত day shift অত নাম ভৰ্তি কৰিছো, লগতে ৰজনীকান্ত বৰদলৈ হোষ্টেলত থাকিবলৈ সিদ্ধান্ত কৰিছো। হোষ্টেলত admission লৈ আহিছো কিন্তু এমাহমান পিচত তালৈ যাম, তেতিয়ালৈ মামাৰ কামাখ্যা গেটৰ ঘৰৰ পৰাই অহা যোৱা কৰিম। হোষ্টেলৰ warden নাৰায়ন শৰ্মা চাৰ, তেখেতক লগ কৰি ইতিমধ্যে কথা পাতি থোৱা আছিল।


মোৰ Identity card
প্ৰথম এমাহ ধুনীয়াকৈ গ'ল - ক্লাচ আৰু ঘৰ। মই ইতিমধ্যে মোৰ ক্লাচত থকা হোষ্টেলৰ লৰাকেইজনৰ লগত চিনাকি হৈ হোষ্টেলৰ বিষয়ে খবৰ ললো। এইদৰে প্ৰায় এমাহমান ক্লাচ কৰাৰ পিচত হোষ্টেললৈ shift কৰিলো।


ৰজনীকান্ত বৰদলৈ হোষ্টেলৰ মই থকা block টো
হোষ্টেলত যোৱাৰ দিনৰ পৰাই ৰেগিং অৰ সন্মুখিন হ'ব লগা হ'ল। সদায় বেলেগ বেলেগ ধৰণৰ - প্ৰথম দিনা dining hall অত বেন্সত থিয় দি চিঞৰি নিজৰ পৰিচয় দিয়া, সদায় ভাত খোৱাৰ পিচত new block অত গৈ ৰেগিং খোৱা, মাটিত সাঁতোৰা, senior অৰ নাম ক'ব লগা, LP দিক্ষা ইত্যাদি। সদায় ক্লাচৰ পিচত হাতত এখন বহি লৈ হোষ্টেলৰ ৰুমে ৰুমে গৈ senior অৰ লগত চিনাকি হোৱাৰ পৰ্ব আছিল, বহিত senior অৰ নাম আৰু ঠিকনা লিখো। বহি খুলি মাজে মাজে senior অৰ নাম মুখস্ত কৰো, নহলে ৰাতি নাম ক'ব নোৱাৰিলে অসুবিধা।
মাজে মাজে new comer অৰ বাবে কিবা কিবি প্ৰতিযোগিতা হৈ থাকে, যেনে কবিতা লিখা, গল্প লিখা, ভেকচন প্ৰতিযোগিতা আদি। মোৰ ভেকচন প্ৰতিযোগিতাত মদাহী হোৱা মনত আছে।
আমি fresher বোৰে rotation হিচাবত mess অৰ খোৱা বস্তুৰ marketing কৰিব লাগে। মই বিশেষ একো নকৰো, মাত্ৰ ঠাকুৰৰ লগত গৈ থাকো, তেখেতে বস্তু লৈ মোক কয় ইমান টকা দিয়া - মই দি দিওঁ। ৰাতি ভাত খাওতে এটা মাছ বা মাংসৰ বাটি extra পাই। কেতিয়াবা মাত্ৰ খোৱা বেয়া হ'লে senior ৰৰ দম খাব লাগে। এইখিনিতে এজন senior অক জোকোৱা নামতো মনত আহিছে, তেখেতক "পাৰ কলিতা" বুলিছিল, কিজানি তেখেতে mess secretary হৈ থাকোতে পাৰ খুৱাইছিল।
এনেদৰে ৰেগিং অৰ দিনবোৰ লাহে লাহে গ'ল আৰু আমাক welcome party দিলে।
বচ্ আৰু কোনে পায় !

হোষ্টেলৰ মই থকা block টোৰ corridor অত, ২০১০ অক্টোবৰত হোষ্টেলৰ ১০০ বছৰ উদ্যাপণৰ সময়ত উঠা ফটো, মোৰ লগত বদন মহন্ত আৰু কেইজনমান senior

এইকেইদিনতে আমাৰ লগৰ হোষ্টেলৰ আটাই খিনিৰে লগত ভাল বন্ধুত্ত গঢ়ি উঠিল - বিজিত নাৰায়ণ দেৱ চৌধুৰী, বিচিত্ৰ, বদন মহন্ত, চিৰন্জীৱ, সন্জীৱ কলিতা, ৰাজেন কলিতা, ধৰ্মেন্দ্ৰ, দিলীপ গোস্ৱামী, যগ্যেশ্বৰ, ৰন্জিত, ধ্ৰুৱ আদি। আৰু কিছু নাম মনলৈ অহা নাই। আমাৰ হোষ্টেলত নথকা আন বহুতৰ লগতো চিনাকি হ'ল - হৰেকৃষ্ণ, শান্তনু আদি।


ৰাজেন কলিতাৰ লগত, ননৈত পিকনিক খাব যাওতে
বহুকেইজন ভাল senior ও লগ পালো - বিভূ দা, ভাৰ্গৱ দা, বিশ্বনাথ লহকৰ দা, ৰাজীৱ ভূষণ কোৱঁৰ দা, প্ৰশান্ত মহন্ত দা, নৃপেণ দা, বাবুল দা, মহাদেৱ পাটগিৰি দা, ননী গোপাল মহন্ত দা, অতুল দা। ইয়াতো কিছু নাম পাহৰিছো। বিশ্বনাথ লহকৰ দা আৰু ৰাজীৱ ভূষণ কোৱঁৰ দা দুবছৰ মোৰ ৰুমমেট আছিল।

বিশ্বনাথ লহকৰ দাৰ লগত, ২০১০ অক্টোবৰত হোষ্টেলৰ ১০০ বছৰ উদ্যাপণৰ সময়ত উঠা ফটো

কটনৰ আৰু হোষ্টেলৰ বহুত স্মৃতি মনত এতিয়াও সজীৱ হৈ আছে।
বিজিত, চিৰন্জীৱ হঁতৰ লগত একেলগে বহুত দিন চিনেমা চোৱা, এবাৰ এটা হ'লতে একেলগে দুটা show continuously চোৱা, Tarzan চিনেমা ৰাতি show চাব যোৱা, ৰাতি হোষ্টেলৰ গেট পাৰ হৈ মনে মনে warden এ নেদেখাকে অহাৰ প্ৰথম experience, লতাশিলত বহাগী বিদায় চাব গৈ প্ৰথম শাৰীত বহি একেবাৰে শেষ কৰি ৰাতিপুৱালৈ চোৱা , ধৰ্মেন্দ্ৰৰ লগত gym অত যোৱা, জৰ্জ খেলপথাৰত গ্ৰন্থ মেলাৰ লগতে আন কিবা কিবি মেলাত যোৱা, হোষ্টেল বিলাকৰ মাজত হোৱা ভলিবল প্রতিযোগিতা চাব যোৱা, বিশ্ব দাৰ লগত তেখেতৰ ঘৰত যোৱা, প্ৰশান্ত দাৰ নেতৃত্বত কলেজ march past অত ভাগ লৈ পুৰস্কাৰ পোৱা, NCC (navy) firing camp অত গৈ কান্ধত দূষ পোৱা আদি এতিয়াও মনত পৰে।


বিজিত নাৰায়ণ দেৱ চৌধুৰী। আমি কিবা চিনেমা চাব যাব ওলাওতে উঠা ফটো (২৬ মাৰ্চ ১৯৮৮), বিজিতৰ পিচফালে দূৰত মই আৰু চিৰন্জীৱ।

পিচত 2nd year পালো আৰু পঢ়াশুনাত অলপ serious হ'লো।
মহাৰাণা ক্লাবত tuition ললো, তাত স্কুলৰ বন্ধু কিশোৰক লগ পালো।
তেতিয়া মোৰ দৈনিক routine এনেধৰণৰ - ৰাতিপুৱা উঠি অলপ পঢ়ি, কিবা খাই কলেজ যাওঁ (কলেজত ক্লাচ কৰোতে বহুত দৌৰাদৌৰি কৰিব লাগে, english ক্লাচ কৰি উঠি physics ক্লাচলৈ দৌৰিব লাগে, তাৰপৰা আকৈ biology ক্লাচত আহিব লাগে - science stream অৰ বন্ধুসকলে জানে), কলেজৰ পৰা আহি কিবা খাই আৰু tuition অৰ কাৰণে বেগাবেগিকে যাওঁ।


হোষ্টেলৰ মই থকা room টো, ২০১০ অক্টোবৰত হোষ্টেলৰ ১০০ বছৰ উদ্যাপণৰ সময়ত উঠা ফটো।

কলেজৰ কেইজনমান চাৰৰ কথা ভালদৰে মনত আছে।
দিলীপ শৰ্মা চাৰে physics, Saitendra Chowdhury চাৰে chemistry, Biswajit Bhagawati চাৰে maths, Sitanath Lahkar চাৰে maths, K D Krori চাৰে physics পঢ়োৱা মনত আছে।
Physics অত Light পঢ়োৱা চাৰৰ কথাওঁ মনত আছে, আমি একো শুনি নাপাইছিলো, সেয়েহে gallery ৰ পিচফালৰ দুৱাৰেদি পলাইছিলো।

এনেদৰে দুটা বছৰ হাঁহি ধেমালিৰ মাজেৰে কেনেকে পাৰ হৈ গ'ল একো গমকে নাপালো।
Final exam আহিল, আমি পৰীক্ষা দি উঠি এটা সময়ত হোষ্টেল এৰি নিজৰ নিজৰ ঘৰমুৱা হ'বলৈ ধৰিলো।
হোষ্টেল এৰাৰ দিনটো আজিও ভালদৰে মনত আছে।
মই ৰিক্সা মাতি আনি বিশ্বদাক মাত লগাৱ গলো। তেখেত মোৰ ৰুমমেট আছিল, মোৰ local guardian অৰ নিচিনা, মই কৰবাত গ'লে সদায় তেখেতক কৈ গৈছিলো।
তেখেত বহুত sentimental হৈ গ'ল, মোৰ হাতত ধৰি কান্দিব ধৰিলে। মই একো কথা কব পৰা নাই (মই এনেয়েও কম কথা কঁও, তাতে এনে অবস্থাত কি ক'ম একো বুজি নাপালো), দিঙিত যেন কিবাই সোপা মাৰি ধৰিছে।
কিছু সময় পিছত মই ৰিক্সাত উঠি গুচি আহিলো, বিশ্বদা আৰু আনকেইজনমানে হাত জোকাৰি বিদাই দিলে। মোৰ চকুৰে একেৰাহে পানী ব'ব ধৰিলে, উভতি চাবৰ সাহস ন'হল, মাত্ৰ আগলৈ চাই গৈ থাকিলো ...

এনেদৰে জীৱনৰ দুটা সোণালী বছৰৰ স্মৃতি মন্থণ কৰি মনটো সতেজ হৈ উঠে।

Wednesday, April 1, 2020

লকডাউন্ টাইমপাচ্


এতিয়াও লকডাউন শেষ হ'বলৈ প্ৰায় ১৪ দিন আছে। আমাৰ বেচিভাগৰে যেন দিন নাযায় ৰাতি নুপুৱাই অৱস্থা, কি কৰিম ... সময় যেন নাযাইহে নাযাই।
কেতিয়াবা WhatsApp চাইছো, তাৰ হাঁহি উঠা video / post বিলাক চাইছো, আনলৈ forward কৰিছো।
কেতিয়াবা আকৈ facebook অতে সময় কটাইছো, #ImStayingHome, How many people like me ... ইত্য়াদি কৰিছো, কেতিয়াবা আকৈ শুইছো, তথাপি সময় যেন নাযায়।

এই সময়খিনিত আমি অলপ কিবা constructive কাম কৰিব পাৰো নেকি, কিবা নজনা কথা জানিব পাৰো নেকি?

মই নিজে video ৰ জৰিয়তে কিবা কিবি শিকি আছো, তাৰ কিছুমান link মই ইয়াত share কৰিলো, আশা কৰিছো ইয়াৰ দ্বাৰা কোনোবা উপকৃত হ'ব।

Video চাবলৈ link ত click কৰক:

Sunday, March 29, 2020

ইমাৰজেন্চি ফান্ড


এটা জনশূন্য় ৰাজপথ, ভৰদুপৰীয়া এটা পৰিয়াল খোজকাঢ়ি গৈ আছে। মতা মানুহজনৰ কান্ধত ল'ৰা এজন আৰু হাতত এটা ডাঙৰ বেগ, মাইকী মানুহ জনীৰ হাতত এটা সৰু কেচুৱা আৰু আন হাতত এটা বেগ।

এইটো সাধাৰণ সময়ৰ কথা নহয়, কোৰোনাৰ লকডাউনৰ সময়ৰ কথা।
মই বাতৰিত দৃশ্য়টো দেখি কি হৈছে জানিবলৈ volume অলপ বঢ়াই দিলো। তেনেতে এজন reporter এ আহি তেওঁলোকক ইয়াৰ বিষয়ে সুধিলে।
পৰিয়ালটো দিল্লীত থাকিছিল, মতা মানুহজন হ'ল carpenter. লকডাউনৰ বাবে একো কাম নথকা কাৰণে তেখেতৰ মালিকে লকডাউনৰ কেইদিনৰ দৰ্মহা নিদিয়ে। কিন্তু ঘৰৰ মালিকে গোটেই মাহৰ ভাৰা বিচাৰে, তেওঁলোকে দিয়ে ক'ৰপৰা ! সেয়েহে তেওঁলোকে ঘৰলৈ উভতি যোৱাৰ ইচ্ছাৰে ওলাই আহিছে, ঘৰ দিল্লীৰ পৰা ১৯০ কিলোমিটাৰ দূৰত। কিন্তু একো যান বাহন নচলা কাৰণে তেওঁলোকে খোজ কাঢ়িবলৈ ধৰিছে।

আমি বহুতেই লকডাউনত ঘৰতে বহি খাই নিচিন্ত মনে আৰাম কৰিছো, দোকানৰ বস্তু কিনি ঘৰ ভৰাই ৰাখিছো, কিন্তু আন কিছুমান মানুহৰ পৰিস্থিতি বেলেগ। তেওঁলোকে নিজৰ survival ৰ বাবে চিন্তা কৰিব লগা হয়, তেনে ক্ষেত্ৰত লকডাউন, social distancing কেনেদৰে মানি চলিব?

মানুহৰ জীৱনত পইচাৰ গুৰুত্ব কিমান, ইয়াৰ পৰাই বুজিব পৰা যায়।
এনেকুৱা পৰিস্থিতিৰ পৰা হাত সাৰি থাকিবলৈ হ'লে আমাৰ সকলোৰে Emergency fund থাকিব লাগে। Emergency fund হ'ল আমাৰ কেইমাহ মানৰ খৰচ (সকলো ধৰণৰ খৰচ) হ'ব লগীয়া পইচা। মানুহৰ চাকৰিৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি মাহৰ সংখ্য়াটো বেলেগ বেলেগ হ'ব পাৰে। কোনো চৰকাৰী চাকৰিয়ালৰ (চাকৰিতো নিৰাপদ বুলি ধৰি লৈছো) বাবে ২ বা ৩ মাহৰ খৰচ Emergency fund ত ৰাখিলে যথেষ্ট হ'ব পাৰে। আনহাতে কোনো ব্য়ক্তিগত কোম্পানীত কাম কৰা মানুহৰ (চাকৰি নিৰাপদ নহয়) বাবে ৩ ৰ পৰা ৬ মান মানৰ খৰচ ৰাখিব লগা হ'ব পাৰে। যিসকলৰ চাকৰি volatile আৰু চাকৰি বিচাৰোতে সময় লাগিব পাৰে, তেনে ক্ষেত্ৰত বেচি মাহৰ (১ বছৰ পৰ্যন্ত) খৰচ ৰাখিব লগা হ'ব পাৰে। তাৰোপৰি যিকোনো আকস্মিক ভাবে হ'বপৰা medical expense ৰ কাৰণে আমি আৰু কিছু পইচা ৰাখিব পাৰো।

Emergency fund আমি মাত্ৰ emergency (something that can not be predicted) তহে খৰচ কৰিব লাগে, যেনে কোনোবাৰ চাকৰি গ'ল, কিবা হঠাৎ হোৱা medical expense আদি। তাৰ বাহিৰে আন একো কামত ইয়াক খৰচ কৰিব নালাগে। Emergency fund এবাৰ ব্য়ৱহাৰ কৰিলে তাক আকৈ জমা কৰি থ'ব লাগে।
Emergency fund এনেকুৱাকে invest কৰিব লাগে যাতে আমাক লগা সময়ত অতি সোনকালে (১ বা ২ দিনৰ ভিতৰত) আমি উলিয়াই আনিব পাৰো।

Wednesday, March 25, 2020

কোৰোনাই পালে ঐ !


জানোৱাৰী মাহৰ কোনোবা এটা দিন, মই মোৰ mutual fund ৰ current status চাওতে দেখিলো যে fund ৰ value যথেষ্ট কম, NAV বহুত কম। মই মোৰ লগৰ এজনক ইয়াৰ বিষয়ে সোধাত কোৰোনাৰ বিষয়ে প্ৰথম শুনিলো, চীনত হোৱা কথাটো। ইমান গুৰুত্ব নিদিলো, ভাবিলো বেলেগ দেশতহে হৈছে, আমাৰ ইয়াত একো প্ৰভাব নপৰে।

ফেব্ৰুৱাৰী মাহত ইংলন্ড যাব লগা হ'ল, তাত ইতিমধ্যে এজন মানুহ কোৰোনাত আক্ৰান্ত হৈছে, মই যাব লগিয়া ঠাইখনৰ ওচৰতে থকা আন এখন ঠাইত (dove). সাৱধানতা হিচাবে মাস্ক্ আৰু কিবা কিবি ঔষধ লগত ললো।
Flight অত বহুত সাৱধান হৈ গলো, হাত নোধোৱাকে একো নাখালো, ঠান্ডা একো বস্তু নাখালো, গৰম পানীহে খালো। Toilet অৰ পৰা হাত ধুই ওলাওতে ভৰি গাৰে হেচি থেলি কেনেবাকে দুৱাৰ খুলিহে আহিলো, যাতে হাতত একো নালাগে। খাওতে সাবধান হলো যাতে ওচৰৰ কেইজনে নাহাঁচিয়াই।

ইংলন্ডত কিন্তু তাৰ মানুহক বিশেষ চিন্তিত নেদেখিলো। সকলো আগৰ দৰেই, কোনো মাস্ক্ নাই, hand sanitizer নাই। ময়ো কোৰোনাৰ কথা লাহে লাহে পাহৰিলো, ৰেস্তোৰা‍ / পাবত খাব গলো, সকলোৰে লগত hand shake কৰিলো, মাত্ৰ মাজে মাজে হাত ধুই থাকিলো।

আমাৰ দেশলৈ ওভতি আহিহে কোৰোনাৰ ভয়াবহতা উপলব্ধি কৰিলো।
অফিচৰ প্ৰতিখন দুৱাৰ মুখতে hand sanitizer ঠোৱা আছে, Lift ৰ দুৱাৰ মুখত কোৰোনাৰ বিষয়ে বিজ্ঞাপন লগোৱা আছে, ঠায়ে ঠায়ে tv বিলাকত কোৰোনাৰ বিষয়ে সজাগতা মূলক তথ্য দেখুৱাই থকা হৈছে।


অফিচত Lift ৰ দুৱাৰ মুখত কোৰোনাৰ বিষয়ে বিজ্ঞাপন

ময়ো hand sanitizer আৰু মাস্ক্ কিনিব বিছাৰিলো, কিন্তু কোনো দোকানত বিচাৰি নাপালো। শেষত এখন দোকানত মাস্ক্ তিনিগুন দামত কিনিলো। Hand sanitizer অনলাইনত কিনিলো, ৩ টা বটলৰ এটা pack, কিন্তু যেতিয়া আহিল খুলি দেখিলো যে মাত্ৰ ১ টা বটল হে আছে!
সাধাৰণ ঔষধ, চাউল, দাইল আদি অলপ বেচি পৰিমানে কিনি থলো।

অফিচলৈ যোৱাতো অলপ টান কাম হৈ পৰিছে। গাড়ীত এটা hand wash থৈছো। অফিচৰ দুৱাৰ খোলোতে সাৱধান হৈ খোলো, কোনোৱে সাধৰণতে নোচোৱা ঠাইত ধৰিহে খোলো, যেনে দুৱাৰৰ বহুত ওপৰত। সঘনাই হাত ধুই থাকো, নোৱাৰিলে sanitizer লগাওঁ।
ঘৰ আহিবলৈ গাড়ীত উঠাৰ আগে আগে sanitizer ৰে হাত ভালকৈ চফা কৰো। ঘৰ আহি পালে car parking অতে hand wash ৰে হাত ধুই লওঁ।
ঘৰত জোতা বাহিৰতে খুলি থৈ অফিচৰ বেগ আৰু মোবাইল এটা ওখ cupboard ত থৈ দিও যাতে ল'ৰাটোৱে লগ নাপায়। চিধাই গৈ পিন্ধি থকা কাপোৰ বোৰ extra toilet টোত থৈ দিও (বৰ্তমান toilet টো এই কামৰ কাৰণে ব্যৱহাৰ কৰিছো), গা বা হাত মুখ ভৰি চাবোনেৰে ভালদৰে ধুই হে পৰিয়ালৰ লগত বহো।
দোকানৰ পৰা বস্তু কিনি আনিলে গাড়ীত থৈ দিও, পিচদিনাহে ঘৰলৈ আনো যাতে কোৰোনাৰ বিজাণু মৰে।
গেচৰ চিলিন্ডাৰ অহাত ৪ দিনমান ঘৰৰ বাহিৰতে থৈ তাৰ পিচতহে আনিলো।

লাহে লাহে অফিচত মানুহৰ সংখ্যা কমিব ধৰিলে, ভয়তে বহুতে ঘৰৰ পৰাই কাম কৰিব ধৰিলে। আমৰ appartment টো বহুতেই ঘৰৰ পৰাই কাম কৰিছে যদিও সদাইৰ নিচিনা ওলাই সোমাই ফুৰিছে, সৰু ল'ৰা ছোৱালী বিলাকো আগৰ দৰেই খেলি ফুৰিছে। লাহে লাহে whatsapp ত কোৰোনা সম্পৰ্কীয় নানা ধৰণৰ বাতৰি ওলাব ধৰিলে, মানুহে লাহে লাহে ঘৰৰ পৰা ওলোৱা কম কৰিব ধৰিলে। তথাপি আন কিছুমান মানুহে আগৰ দৰেই ঘূৰি ফূৰি থাকিল, যেন একোৱে হোৱা নাই।

এই কিছুদিনৰ পৰা কোৰোনাৰ ভয়াবহতা আৰু বাঢ়িছে, বাংগালোৰত বহুত কেইজনৰ হৈছে, ইটালীত মৃতকৰ সংখ্যা দিনক দিনে বাঢ়ি গৈ আছে। ভাৰতত বাহিৰৰ পৰা অহা মানুহৰ বহুতৰ হৈছে। বাহিৰৰ পৰা অহা বহুতেই সাৱধানতা হিচাবে ১৫ দিন ঘৰত কটাইছে, আন কিছুমানে কিন্তু ঘূৰি ফুৰিছে। চৰকাৰে ইয়াৰ সকলো mass gathering হ'ব পৰা ঠাই যেনে shopping mall, picture hall আদি বন্ধ কৰি দিছে।
আমাৰ appartment অতো party hall, swiming pool আৰু gym বন্ধ কৰি দিছে। ঘৰে ঘৰে কাম কৰা মানুহ, পেপাৰ আদিক অহা বন্ধ, কিন্তু সিহতক salary দিয়াৰ সিদ্ধান্ত লোৱা হৈছে। কিন্তু গাখীৰ, গেছ আদি আহিব দিয়া হৈচে।


আমাৰ appartment অত party hall, swiming pool আৰু gym বন্ধ

ইমান tension ৰ মাজতো কিন্তু whatsapp ত কোৰোনা সম্বন্ধীয় বহুত খুহুতীয়া ফটো, ভিডিও, মেচেজ আহি আছে। চাই ভাল লাগে, নহলে কোৰোনাৰ উৰা বাতৰি চাই চাই যে কি হ'ল হেতেন !

আমাৰ ওচৰৰ আন এটা appartment ত এজন মানুহৰ হৈছে, সি US ৰ পৰা আহিছিল আৰু ইতিমধ্যে isolated হৈ আছে। খবৰতো জানি আমাৰ appartment ৰ বেচিভাগ মানুহৰে যেন অন্থ কন্থ শুকাই গৈছে। ঘৰৰ বাহিৰত কোনোৱে নোলোৱা হ'ল, ল'ৰা ছোৱালী বিলাকো নেখেলা হ'ল। আমাৰ appartment অত যদিও ১৪০ টা flat আছে, তথাপি চাৰিওফালে নিঃশব্দ।


আমাৰ appartment ৰ open badminton court , সাধাৰণতে ইয়াত মানুহে ৰাতি ১ টা মানলৈ খেলি থাকে, এতিয়া জনশূন্য়

আনহাতে আন কিছুমান মানুহক দেখিলে লাগে যেন ক'তো একো হোৱা নাই। মোৰ ঘৰৰ ওচৰ পাজৰৰ ঠাইবোৰত (ঘৰতো মূখ্য চহৰৰ পৰা অলপ আঁতৰত, গাওঁ সদৃশ ঠাইত) এতিয়াও আঁহত গছৰ তলত ওচৰা ওচৰিকৈ বহি বহুতে কথা পাতি থকা দেখা যায়। চাহ দোকান বোৰৰ আগত চাহ চিগাৰেট্ খাই বহুতে আড্ডা দিয়ে।
এইবোৰ ইয়াৰ স্থানীয় মানুহ, হয়তো তেওঁলোকে ভাবে যে এইবেমাৰ বোৰ আমাৰ মানুহৰ নহয়, বাহিৰৰ পৰা অহা মানুহৰহে । হয়তো সিহত মানুহৰ লগত সম্বন্ধীয় চাকৰি বা ব্যৱসায়ত জড়িত, সিহতৰ আন উপায় নাই, ঘৰৰ পৰা কাম কৰিব নোৱাৰে, কাম নকৰিলেও সংসাৰ নচলে।

আজিৰ পৰা দেশযোৰা ২১ দিনীয়া lockdown. যোৱাকালি ৮ বজাত প্ৰধান মন্ত্ৰীৰ ভাষণৰ পিচত দোকানত মানুহৰ পৰুৱাৰ দৰে লাইন দেখা গৈছিল, বস্তু কিনিবলৈ। ইজনে সিজনৰ গাত গা লগাই বস্তু কিনিছে, সকলোৱে কোৰোনাৰ কথা অলপ সময়ৰ বাবে পাহৰি গ'ল, কিছু দিন চলিবৰ কাৰণে বস্তু কিনিব পাৰিলেই যেন ৰক্ষা।
মোৰ ঘৰতে সোমাই থকা ইতিমধ্যে ১২ দিন হ'ল। ঘৰৰ পৰাই কাম কৰিছো। অসুবিধা হ'ল ল'ৰাটোক লৈ, সি ঘৰৰ বাহিৰত ফুৰিব ভাল পায়। এইকেইদিন ঘৰতে থাকি সি বৰ আমনি পাইছে। মাজে মাজে আমাৰ কাপোৰ আনি হাতত তুলি দিয়ে আৰু দুৱাৰৰ ফালে দেখুৱাই দি কয় "ফু ফু"!
আমাৰ ঘৰটো চতুৰ্থ মহলাত, balcony ৰ পৰা appartment ৰ ২ টা block ৰ ঘৰবোৰ, badminton court, ৰাস্তাৰ কিছু অংশ দেখা যায়। আমি আজিকালি বহুত সময় balcony ত কটাও, ভাল লাগে, মনত ভাব হয় যেন আমি ঘৰৰ বাহিৰত আছো, কাৰণ ইয়াত যথেষ্ট পোহৰ পোৱা যায়, ঘৰৰ বাকি ৰুমবোৰত সূৰ্য্যৰ পোহৰ আছে যদিও যথেষ্ট নহয়। বহুত ঘৰ এনেকুৱা আছে য'ত পোহৰ বেছি নপৰে, balcony ও নাই, তাত ইমান দিন ঘৰৰ পৰা নোলোৱাকে থকা বৰ কস্টকৰ হ'ব।


আমাৰ balcony ৰ একাংশ, মই ইয়াত কিবা কিবি ৰুইছো, এতিয়া হাতত যথেষ্ট সময়

কেতিয়া যে ইয়াৰ অন্ত হ'ব? ২১ দিন lockdown ৰ পিচত সকলো ঠিক হ'বনে? যদি নহয় তেতিয়া? তাৰ পিচত কি আকৈ lockdown হ'ব? কোৰোনা ভাল হ'লেও দেশবোৰৰ অৰ্থিক অৱস্থা বেয়া হ'ব, কোম্পানীত কাম কৰা সকলৰ চাকৰি থাকিবনে ?
বেচিকে ভাবিলে মূৰ গৰম হৈ যায়।

Tuesday, March 17, 2020

বৰ্তমান শ্ৱেয়াৰ মাৰ্কেট


বৰ্তমান শ্ৱেয়াৰ মাৰ্কেটৰ অৱস্থা বৰ বেয়া, বহুত মানুহে বহুত পইচা হেৰাইচে । যঠেষ্ট ভয় লগা অৱস্থা ।

কিন্তু আন ফালৰ পৰা চাব গলে এইটো এটা ভাল সুযোগ, কাৰণ ভাল ভাল কোম্পানীৰ শ্ৱেয়াৰ এতিয়া বহুত কম দামতে কিনিব পাৰি । যদি ভাল শ্ৱেয়াৰ কিনি কিছু সময় ৰ'ব পাৰো, তেনেহ'লে বহুত লাভবান হোৱাৰ আশা আছে । কিন্তু অসুবিধাটো হ'ল যে কিমান দিনলৈ (বা মাহলৈ) শ্ৱেয়াৰ মাৰ্কেটৰ অৱস্থা এনে হৈ থাকিব কব পৰা নাযায়, হয়তো ২ বা ৩ মাহতে ভাল হ'ব পাৰে, নাইবা হয়তো কিছু বছৰো লাগিব পাৰে, কোনেও নাজানে । কিন্তু যদি হাতত ৫ বছৰ মানলৈ কামত নলগা পইচা আছে, তেনেহ'লে ভাল ভাল কোম্পানীৰ শ্ৱেয়াৰ এতিয়া কিনি থব পাৰি । হয়তো শ্ৱেয়াৰৰ দাম আৰু কমিব পাৰে, কোনেও নাজানে। আমি এতিয়া কিছু কিনি অলপ ৰ'ব পাৰো, পিচত আৰু কমিলে আৰু কিনিব পাৰো।

মই জনা, শ্ৱেয়াৰ কিনিব পৰা, কিছুমান ভাল কোম্পানী হ'ল HDFC bank, HDFC, Titan, Bata, Astral poly, Britannia, Nestle, Colgate-Palmolive, Bajaj finance, HDFCLIFE, CRISIL, SBI. এই কোম্পানীবিলাকৰ শ্ৱেয়াৰ এতিয়া বহুত কম দামত কিনিব পাৰি ।

আনহাতে আমি নিজে কোম্পানীৰ শ্ৱেয়াৰ নিকিনি Mutual Fund অতো invest কৰিব পাৰো । বহুত Mutual Fund ৰো NAV এতিয়া যঠেষ্ট কম, এতিয়াই invest কৰি থলে ৪ বা ৫ বছৰৰ পিচত বহুত ভাল return পোৱা যাব ।

Note: শ্ৱেয়াৰ মাৰ্কেটত invest কৰা যথেষ্ট risky , লোকচান হোৱাৰ সম্ভাবনা যথেষ্ট আছে । তাৰ তুলনাত Mutual Fund কম risky যদিও লোকচান হোৱাৰ সম্ভাবনা তাতো আছে ।

Added on 18th Oct 2020

এয়া ৭ মাহ পিচৰ কথা, অক্টোবৰ ২০২০ । এই কেইমাহত share market অৰ অৱস্থা বহুত ভাল হ'ল । মই মাৰ্চ মাহত share market অত invest কৰিব কিছু পইচা উলিয়াইছিলো, কিন্তু গোটেইখিনি invest নকৰিলো। মোক আন কিবা কাৰণত পইচাৰ দৰকাৰ হোৱাৰ সম্ভাৱনা আছিল। লগতে share market অৰ expert বিলাকে market আৰু বেয়া হ'ব বুলি prediction কৰিছিল, ময়ো সিহতৰ কথা মানি লৈছিলো। তথাপি মোৰ হিচাবত কিছু invest কৰিছিলো, আজি চাই দেখিলো যে ভাল return পাইছো।


Share Market অত মোৰ আজিৰ profit

এটা life time opportunity হেৰোৱা যেন লাগিল। মই বাচিলোৱা share বিলাকে যথেষ্ট ভাল return দিছে। কিন্তু ভবামতে invest কৰিব নোৱাৰিলো, মাত্ৰ ১০% হে কৰিলো। মই ইয়াৰ পৰা এইটোৱে বুজিলো যে share market অৰ expert বিলাকে আচলতে বিশেষ একো বেচি নাজানে, মাত্ৰ এটা অনুমানহে কৰে। বা তেওঁলোকে জানিলেও হয়তো মানুহক ভূলপথে পৰিচালনা কৰে যাতে সাধাৰণ মানুহে ভয়তে সকলো share বিক্ৰি কৰে, share অৰ দাম বহুত কমি যায়, তেতিয়া তেওঁলোকে কিনে ।


The views posted here are entirely mine and they are not necessarily correct. You are most welcome to differ to them. Please post your views as comment.